Αγανακτισμένοι Πολίτες-Στερεότυπες νεο-μόδες... του Κυπριζλή Κ.

Πριν αραδιάσω σε τούτο εδώ το blog τις απόψεις μου,να δηλώσω ότι είμαι ο μόνος υπεύθυνος για ό,τι γραφτεί στο άρθρο και ότι κανείς από τους συνδιαχειριστές δεν έχουν την ευθύνη και την γνώση των λεγομένων μου.

Βλέπουμε εδώ και 15 μέρες περίπου τον κόσμο να αγανακτεί για το μνημόνιο,για τα κυβερνητικά μέτρα,για την οικονομική του αφαιμαξία και αναρωτιέμαι που έχουμε φτάσει σαν οντότητες αλλά και σαν κοινωνία γενικότερα.Bλέπουμε επίσης,ότι οι ειρηνικές διαμαρτυρίες στις πλατείες συνεχίζονται ακατάπαυστα και οι πολίτες δείχνουν να αρέσκονται με αυτό τον τρόπο εναντίωσης ή εκτόνωσης – ο καθένας το παίρνει όπως θέλει.Μέχρι εδώ όλα καλά.Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να διαφωνήσω. Αλλά το ερώτημα μέσα στο μπερδεμένο από μαθήματα,συναρτήσεις,ευρωατλαντικές σχέσεις μυαλό που δεν επιδέχεται απάντησης από κανέναν είναι: "Ωραία, και η αγανάκτηση που θα οδηγήσει;" 

Το φαινόμενο των "αγανακτισμένων" δεν είναι καινούργιο. Πάντοτε υπήρχαν αγανακτισμένοι. Και είναι οι ίδιοι με σήμερα.Και ως διαμαρτυρία εξέφραζαν την αποχή από τα πολιτικά δρώμενα, ή καλύτερα, την αποχή από τα πολιτικά δρώμενα που χειραγωγούνταν από κομματικές δυνάμεις που στη συνείδηση του κόσμου θεωρούνται υπεύθυνες όχι μόνο για τη κρίση που βιώνουμε, αλλά και για τη παρακμή του πολιτικού συστήματος γενικά.

Οι σημερινοί αγανακτισμένοι - και το πιστεύω – είναι ένα μικρό μέρος αυτών των γραφικών πολιτών που είναι πρώτοι σε διαδηλώσεις,πορείες,συζητήσεις αλλά αν τους ρωτήσεις για τι αγανακτούν θα σου γυρίσουν την πλάτη. Όμως αυτήν η προσπάθεια τι σημαίνει;  Ότι είναι εναντίον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που εξ ορισμού περιέχει την ύπαρξη και δράση κομμάτων; Θέλω πραγματικά να πιστεύω πως όχι. Ακόμη κι αν είναι υπέρ μιας μορφής άμεσης δημοκρατίας, υπό τη μορφή δημοψηφισμάτων τουλάχιστον για τα σημαντικά ζητήματα (κάτι που κι εγώ είμαι υπέρ), και πάλι, αυτή μορφή άμεσης λαϊκής συμμετοχής στη λήψη σημαντικών αποφάσεων, δεν καταργεί τα κόμματα. Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτός που θέλει να αποκτήσει κάτι που δεν είχε ποτέ, θα χρειαστεί να κάνει κάτι καλό που δεν το έχει κάνει ακόμα .Βλέπω στις προμετωπίδες των εφημερίδων “Αγανακτισμένοι καλούνε τον κόσμο σε διαδηλώσεις”.Και το πρώτο μεγάλο λάθος γίνεται εδώ.Μιλάνε για ανεξάρτητες,μη κομματικοποιημένες συγκεντρώσεις.Ποιος καλεί λοιπόν; Ο ένας αγανακτισμένος ή οι εκατό χιλιάδες μαζί; Άρα το καπέλωμα των διαδηλώσεων εμμέσως πλην σαφώς υφίσταται.

Όταν λοιπόν λυθούνε τα βασικά τους προβλήματα,μου απαντήσουνε γιατί αγανακτούν αφού εναλλακτική,βιώσιμη και εφαρμόσιμη λύση δεν υπάρχει τότε ΝΑΙ θα βγω και θα πω ότι είμαι υπέρ τους.Δεν σας κρύβω ότι βγήκα και εγώ στο Σύνταγμα.Μούτζωσα και φώναξα.Δεν σημαίνει όμως πως έγινα πιόνι των χιλιάδων ανθρώπων.Συνεχίζω να έχω την άποψη μου.Δεν μου έχει γίνει πλύση εγκεφάλου ακόμα,άρα συνεχίζω να υφίσταμαι.

Αυτά τα δύο-τρία ερωτήματα με βασανίζουνε ανηλεώς και αμφιβάλλω εάν υπάρχει ένας να μου δώσει πειστική εξήγηση.Προσοχή.Μιλάω για εξήγηση και απάντηση και όχι για γιούχα και μαζική μη σκεπτόμενη και άναρχη απάντηση...Θα επιστρέψω αν έχετε δίκιο....