Συναίνεση στην συνενοχή= Έγκλημα δίχως τιμωρία

Και πάλι εδώ λοιπόν σε αυτό το καθιερωμένο ραντεβού ανταλλαγής απόψεων. Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω που θα είναι ενδιαφέρον και εύπεπτο. Στις δύσκολες ώρες που περνάει ο ελληνικός λαός ,το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θέσουμε τους εαυτούς μας προ των ευθυνών μας . Αυτό το κάνει ο πολίτης.Ο πολιτικός και δη ο πολιτικός αρχηγός με αξίωμα κυβερνητικής άσκησης τι κάνει; Κατ' αρχήν αυτοί είναι δύο: Ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς.Θα μου πείτε: Ωχ,πάλι άρχισες τα γνωστά σου...Φίλοι μου ,η πολιτική δεν είναι μονόδρομος. Μπορείς εσύ να επιλέξεις ποιος θα στρίψει και ποιος θα συνεχίσει ευθεία.Αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, ο μονόδρομος είναι ο πιο ασφαλής δρόμος.Δεν ξέρεις τι υπάρχει πίσω από την στροφή και αν αφήσει το οδηγό του οχήματος σου

Κανένας πολιτικός δεν θέλει να γίνεται δυσάρεστος και να του φορτώνεται πολιτικό κόστος .Κανένας πολιτικός δεν επιθυμεί να βάλει το κεφάλι του στην αγχώνη και να παίξει στο στοίχημα την ζωή του. Και το ίδιο ισχύει και για τον Γ.Παπανδρέου εν προκειμένω.

Αυτό που μας χαρακτηρίζει ως λαό είναι η μνήμη μας που θυμάται όσα την συμφέρει.Τείνουμε να ξεχάσουμε-αν δεν το έχουνε κάποιοι ξεχάσει-ότι φτάσαμε εδώ εξαιτίας των φοβερών δεινών που κληροδότησε στη χώρα μας η κυβέρνηση Καραμανλή . Ο Παπανδρέου όταν ανέλαβε την εξουσία το 2009 ήρθε σαν Μεσσίας. Αλλά βρέθηκε αμέσως σε ένα δίλλημα.Να επιλέξει το γκρεμό ή το ρέμα; Αν επέλεγε το γκρεμό μπορεί να μην σωζόταν.Αν όμως επέλεγε το ρέμα,θα κολυμπούσε σαν δεινός κολυμβητής και θα σωζόταν .Θα νοικοκύρευε τη χώρα παρά τα όσα ήξερε ότι θα επακολουθούσαν ή θα γινόταν αντίγραφο του Καραμανλή,βυθίζοντας τη χώρα στον πάτο.

Επέλεξε προς τιμήν του το πρώτο. Ήξερε και ξέρει ότι περιθώρια δεν υπάρχουνε.Χρόνος για σχέδια επί σχεδιών και για γραφειοκρατικές διαδικασίες δεν υπάρχει. Η προσφυγή στη διεθνή βοήθεια ήταν απαραίτητη.Ειδάλλως,το χάος που θα βιώναμε θα ήταν πρωτοφανές και μη αναστρέψιμο.Συντάξεις και μισθοί ούτε με το κυάλι,οι τράπεζες θα βάζανε λουκέτο,οι καταθέσεις των πολιτών θα εξαφανίζονταν , και γενικότερα η Ελλάδα θα ήταν απομονωμένη και χωρίς βοήθεια. Δεν είναι βέβαια όλα τόσο ρόδινα όσο ακούγονται.Το ΔΝΤ μας υποχρέωσε σε ληστρικά μέτρα που εξαθλίωσαν τον Έλληνα πολίτη και με το δίκιο του.Αλλά ποια είναι η άλλη λύση;

Δεν υπάρχει λύση.Η ψήφιση των μέτρων ήταν πιο απαραίτητη από ποτέ. Εάν θέλουμε μια Ελλάδα δυνατή,απαιτούνται θυσίες.Θα μου πείτε: Γιατί από τον μικρομεσαίο και τον χαμηλοσυνταξιούχο; Γιατί από τον νέο και τον εργαζόμενο; Η ιστορία έχει δείξει πως οι έχοντες και οι κατέχοντες έχουνε την δύναμη στα χέρια τους. Μαγκιά του Γ. Παπανδρέου θα ήταν να τινάξει τη μπάνκα στον αέρα και να τα πάρει από αυτούς.Δεν είναι τόσο εύκολο. Σας υπόσχομαι όμως να επανέλθω επ' αυτού προσεχώς.

Η άλλη λύση δεν είναι μια λύση πολιτική. Δεν είναι η ανατροπή της κυβέρνησης και η ανάληψη της εξουσίας από την Ν.Δ. Γιατί το πολιτικό μας σύστημα -καλώς ή κακώς (κακώς κατ' εμέ)- εναλλάσει στην εξουσία τα δύο μεγάλα αυτά κόμματα. Και δυστυχώς η πολιτική τους εφαρμόζεται με γνώμονα την ανατροπή του άλλου και δευτερευόντως με γνώμονα το συμφέρον του λαού. Σαν Έλληνες έχουμε μάθει να μας χαίδευουν τα αφτιά.Αυτό κάνει ο Σαμαράς και ο κάθε Σαμαράς της Ν.Δ. Παραδέχθηκε ευθέως – έλεος δηλαδή – ότι δεν ψήφισε τα μέτρα για την ανάταξη της χώρας όχι επειδή δε θεωρεί ότι είναι ακατάλληλα και δύσπεπτα για την τσέπη του πολίτη αλλά για να εισπράξει τα κομματικά οφέλη και τη φθορά που θα προκληθεί στο ΠΑΣΟΚ.Αν είναι δυνατόν λοιπόν. Ποιος normal πολιτικός θα έβαζε την πολιτική του επιβίωση πάνω από το συμφέρον του πολίτη;

Υπενθυμίζω τη φράση που είχε πει ο Γ. Παπανδρέου πριν ενάμιση χρόνο : δεν με ενδιαφέρει αν θα είμαι ξανά πρωθυπουργός, φτάνει η χώρα να μπει σε οδό σωτηρίας. Ο κος Σαμαράς αντιτείνει και εύχεται: Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Άραγε,το Ζάππειο ΙΙ,ΙΙΙ,ΙV,V και όλα αυτά που θα πει θα τα κάνει επιτυχώς; Ε όχι δεν νομίζω...Θέλετε να αναφέρω εν ολίγοις τι είπε ο κος Σαμαράς; Κανένα πρόβλημα.Το «Ζάππειο ΙΙ» λοιπόν στηρίζεται σχεδόν κατά τα δύο τρίτα του στην αύξηση των εσόδων για το Δημόσιο μέσω αρχικά της ανάκαμψης της οικονομίας και εν συνεχεία της ανάπτυξης. Το πρόγραμμα προβλέπει αύξηση εσόδων 9 - 10 δισ. ευρώ μέσα στην πρώτη διετία. Συνεχίζει με το πρόγραμμα περικοπής δαπανών, από την εφαρμογή του οποίου πάντως η Ν.Δ. προβλέπει ότι θα επιτύχει πρόσθετη εξοικονόμηση 4,2 δισ. ευρώ μέσα σε έναν χρόνο. Η συνταγή Σαμαρά προβλέπει ότι το έλλειμμα θα μειωθεί κατά 2% τον πρώτο χρόνο και κατά 1,9% τον δεύτερο χρόνο όσο ακόμη η οικονομία θα παραμένει σε ύφεση. Τον τρίτο χρόνο, όταν και προβλέπεται να ξεκινήσει η ανάκαμψη, το έλλειμμα θα πέσει στο 1% και τον τέταρτο χρόνο από την εφαρμογή της θεραπείας «ρευστότητας» η χώρα θα επιδείξει πρωτογενές πλεόνασμα. Η συνταγή Σαμαρά προβλέπει ως βασικό μέτρο την παροχή ρευστότητας στην οικονομία μέσω των εξής τριών εργαλείων: Α) Μείωση των φορολογικών συντελεστών για επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα, των εργοδοτικών εισφορών καθώς και μείωση ΦΠΑ και Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ενιαίο ΦΠΑ παντού,παρακράτηση φόρου,κατάργηση φόρων υπέρ τρίτων κλπ) Β) Παροχή άμεσης ρευστότητας στην αγορά (δέσμευση τραπεζών,νομιμοποίηση των αυθαιρέτων,πάγωμα αντικειμενικών αξιών) και Γ) Ενίσχυση των δημοσίων επενδύσεων και αύξηση των ρυθμών απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων (επενδυτικά προγράμματα)

Καλά πραγματικά ποιος θεωρεί ότι μπορεί αυτό το σχέδιο να είναι ρεαλιστικό; Υπάρχει σχέδιο εξόδου από την κρίση που να μην έχει ούτε ένα δυσάρεστο μέτρο; Ε όχι.Δημαγωγία και λαϊκισμός κύριε Σαμαρά.... Ντροπή... Ντροπή και σε αυτούς τώρα που παίρνουν μόνο δυσάρεστα μέτρα.Η ιστορία όμως θα τους κρίνει όλους αυτούς...Είδωμεν...